( 1934 ) ايَّامُ الفَنَاء : روزهاى دنياست . ( 1935 ) الظَعْن : كوچ كردن ، مقصود از كوچ در اينجا حركت بسوى سعادت بواسطه عمل صالح است . ( 1936 ) تَبِعَتُهُ : پيامد بد آن ، نتيجه زشت آن . ( 1937 ) الرَصَد : نگهبان ، مقصود از نگهبان در اينجا وجدان آدمى است . ( 1938 ) الرِتَاج : درب بزرگى كه بند و بست محكمى داشته باشد . ( 1939 ) مَنْزِلُ وَحْدَتِهِ : منزل تنهائيش ، مقصود قبر است . ( 1940 ) الصَيْحَة : منظور نفخه ثانوى است كه آيه : « انِ كانت الّا صيحة واحدة » ، به آن اشاره دارد . ( 1941 ) زَاحَت : دور شد . خطبهء 158 ص 157 ف ( 1942 ) الْهَجْعَة : يك بار خوابيدن در شب ، منظور خواب غفلت در تاريكىهاى جهالت است . ( 1943 ) المُبْرَم : محكم ، منظور احكام الهيه است كه از طريق انبياء تحكيم گرديده . ( 1944 ) بَيْتُ مَدَرٍ وَ وَبَرٍ : خانهء گلى و چادر پشمى ، كنايه از شهر نشينان و باديه نشينان است . ( 1945 ) تَرْحَة : حزن ، اندوه . ( 1946 ) اصْفَيْتُمْ : اختصاص داديد ، برگزيديد . ( 1947 ) الصَّبِر : عصاره‌ايست تلخ كه از درخت گرفته مىشود . ( 1948 ) الْمَقِر : زهر . ( 1949 ) الدِثَار : لباس روئين . ( 1950 ) الزَوَامِل : جمع « زاملة » ، حيوان بار كش مثل شتر و غيره . ( 1951 ) النُخَامَة : اخلاط سر و سينه . ( 1952 ) الْجَدِيدَان : شب و روز . خطبهء 159 ص 158 ف ( 1953 ) رِبَق : جمع « ربقة » ، گره ، حلقه طناب كه بر گردن حيوان اندازند . ( 1954 ) حَلَق : جمع « حلقة » ، حلقه‌ها . خطبهء 160 ص 159 ف ( 1955 ) السِنَة : ابتداى خواب ، چرت . ( 1956 ) ذَرَاْتَ : آفريدى . ( 1957 ) الْمَوْر : موج . ( 1958 ) حَسِير : خسته ، درمانده . ( 1959 ) الْمَبْهُور : مغلوب ، كسى كه از خستگى يا دويدن زياد نفسش بند